گل یاس

نازم که نامت را گرفتم از لطافت

از خوبی و از پاکی و انس و صداقت

نامت علی تابنده تر از هور و ماه است

چشمان تو امید بخش بغض و آه است

ای قلب تو بستان و گلگشت مصلا

ای رهبرم گفتار تو نور تجلا

چشمان من بینا آن نرگسانت

ای مرحبا بر قدرت لفظ لسانت

سید علی ای مرد دین پاینده باشی

در زندگی ای ماه من تابنده باشی

ای قاصدک دلها همه بی تاب و تب شد

رهبر به دوران بی گمان چون ماه شب شد